Απολογία Πολυζωίδη, δικαστής στη δίκη του Κολοκοτρώνη.

Απολογία Πολυζωίδη:

Την 24η Σεπτεμβρίου του 1834 οδηγείται στο δικαστήριο ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, δικαστής στη δίκη του Κολοκοτρώνη, που μαζί με τον Γεώργιο Τερτσέτη αρνήθηκαν να υπογράψουν το πρακτικό που καταδίκαζε σε θάνατο το Γέρο του Μοριά και το Δημήτριο Πλαπούτα για συνωμοσία και εσχάτη προδοσία.
Η απολογία του Πολυζωίδη, όπως αποδίδεται από τον Ν.Κούρκουλο στην ταινία «Η Δίκη των δικαστών» (1974) αποτελεί την πιο απλή και συνάμα εμβριθή μέχρι σήμερα ανάλυση, των σχέσεων της Ελλάδος με τη Δύση.
Αποτυπώνει ως ένα βαθμό το «Ελληνικό δράμα» και την κρίση ταυτότητας που περνά ο Ρωμιός, από την απελευθέρωσή της Πατρίδας μας μέχρι και τούδε. Μια κρίση ταυτότητας που οφείλεται στη βίαιη επιβολή πάνω στο σώμα της Ρωμιοσύνης ηθών, εθών, κανόνων και θεσμών, ξένων προς την ιδιοσυγκρασία, την εμπειρία, τα βιώματά και εν τέλει την παράδοσή αυτού του λαού.
Είναι μια πρώιμη, αλλά τόσο εύστοχη ανάλυση, που επεξηγεί εν πολλοίς τις παθογένειες της νεοελληνικής κοινωνίας -σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο- και την αποτυχία του νεοελληνικού κράτους.

Θεέ μου σ’ ευχαριστώ για τον/την σύντροφο μου.

Θεέ μου σ’ ευχαριστώ για τον/την σύντροφο μου,
τον άνθρωπο που έστειλες εμπρός μου
και στερεωθήκαμε ο ένας για ον άλλον,
σε δύσκολη πορεία μα ευλογημένη.
Την/Τον Αγαπώ, την/τον Φροντίζω,
όπως Εσύ μας Φροντίζεις και μας Αγαπάς.

Ταπεινοφροσύνη ή Υπερηφάνεια;

«Δεν ξέρω εάν η ταπεινοφροσύνη,μας εμποδίζει να δούμε τα κατορθώματά μας. 
Η υπερηφάνεια, πάντως,μας εμποδίζει να δούμε την κατάντια μας.» 

Μάριος ό Φίλος
2018

Η ταπεινοφροσύνη είναι χάρισμα των άλλων.

Η ταπεινοφροσύνη είναι ένα παράξενο πράγμα.
Την χάνει κανείς, μόλις σκεφτεί ότι την έχει.

Η ταπεινοφροσύνη είναι θεϊκή σκέπη
που σκεπάζει τα μάτια μας,
για να μη βλέπουμε τα κατορθώματα μας.